Hormon Przyszłej Panny Młodej

Standardowy

Podobno kobiety nie mają charakterów. Mają hormony. Można się z tym zgadzać lub nie, ale coś na rzeczy jest. Nie, nie jestem seksistką. Feministką też nie, choć do pewnych ideałów mi bardzo blisko.
Najgorzej jest podobno w ciąży. Poziom hormonów zmienia się z minuty na minutę, sekundy na sekundę. Silnym niezależnym kobietom testosteron opada do zera i płaczą na reklamach chusteczek higienicznych ((swoją drogą; niektóre naprawdę są wzruszające i słodkie). Mnie to jeszcze nie spotkało, ale niedawno zauważyłam, że coś się ze mną dzieje, nie zachowuję się racjonalnie. Nie jest to PMS, bo mnie to nie dotyczy, ciąża tym bardziej… Zaczęłam się uważniej przyglądać sobie i osobom wokół. I wiecie co? Nie jestem sama. Są w środowisku takie egzemplarze, którym z dnia na dzień odbiło. Wszystkie są kobietami. Druga rzecz, która nas łączy, to fakt, że NIEDŁUGO WYCHODZIMY ZA MĄŻ.

Założę się, żę jest w mózgu albo gdzieś jakiś ośrodek, jakiś narząd, który uaktywnia się zaraz po włożeniu na palec pierścionka zaręczynowego lub ustaleniu daty ślubu. W tym momencie wszystko się zmienia, nie myśli się, jak wcześniej. Róże przestają być różami. Są tymi ohydnymi kwiatami, które mają zbyt mięsiste kwiatki i stają się pierwszymi kandydatkami na czarnej liście kwiatków. Chabry to chwasty? Skąd! Mają takie idealne płatki do wianka. Nagle odkrywa się 80 odcieni bieli; od śnieżnej po latte z delikatną pianką (kawa z mlekiem to też biel). Dyskusja o lakierach dla paznokci przestaje być pogardzana, bo przecież został niecały rok, a JA JESZCZE NIE WYBRAŁAM KOLORU!

Przyznaję się, że zapisałam się na większość facebookowych forum dla przyszłych panien młodych. Czytam wszystkie posty, choć większość hejtuję (sorry, ale jak narzeczonemu odcięło palec, to chyba brak palca jest większym problemem niż to, że będzie nosił obrączkę na lewej dłoni i ktoś pomyśli, że jest wdowcem). Mój biedny T., kiedy czyta, co się na tych forach wyprawia, nie jest w stanie pojąć tego, że tak można. A przecież od tych szczególików zależy, jak zapamiętamy najważniejszy dzień w naszym życiu.

Z rodziną zdążyłam się już pokłócić o wszystko; o kościół (byłam gotowa osobiście przemalować tak, by pasował kolorystycznie do wymarzonej wiązanki), o listę gości (moja jest jakieś trzy razy krótsza niż ich), o sukienkę (bo po co mi ślub w październiku). Mam nadzieję, że jakoś to wszyscy wszystko przetrwamy. A 16.10.2016 r. poziom moich hormonów wróci do normy, a stopy przestaną męczyć się w szpilkach, w których naukę chodzenia rozpoczęłam.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>